العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )

357

بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )

او هم تبليغ رسالت كرد و در راه خدا جهاد نمود و او را پرستيد تا مرگش فرا رسيد درود و سلامتى فراوان خدا بر او و آلش باد . شما و خودم را اى بندگان خدا سفارش بپرهيزكارى ميكنم از خدائى كه همه چيز را بدانش خود آغاز كرد ، وعده‌گاه همه فردا بدرگاه او و بدست قدرت اوست نابودى آنها و نابودى شما ، گذشت روزگار و فناى عمر و بسر آمدن مدت شماها ، اين دنيا به زودى از دست ما و شما بدر رود چنان كه از دست پيشينيان بدر رفت . پس اى بندگان خدا كوشش خود را در اين دنيا صرف كنيد كه در روز كوتاه آن براى روز دراز آخرت توشه برداريد زيرا كه دنيا خانه‌ى كار و آخرت خانه‌ى آسايش است پاداش خود را از آن دور كنيد و دل را از آن بكنيد زيرا كه فريب خورده كسى است كه فريب آن را بخورد ، هرگز دنيا را در زمينه‌ى نهايت آرزوى خواستاران خود كه بسيار دوستش دارند و بدان دل دهند و شيفته‌ى آنند از اين نگذرد كه خداى عز و جل مىفرمايد : كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ « 1 » . با اينكه در اين دنيا هيچ كدام شما تجربه‌اى بدست نياورده و خبرى بدست نياورد جز اينكه عبرتى براى او افزايد و هيچ كس در سايه‌ى آسودگى و عافيت نياسايد جز اينكه نگرانست از آنكه بلائى ريشه كن بر سرش آيد يا نعمت و عافيت خود را از دست دهد يا اينكه دنبال اين همه مرگ است و ترس از ورود بعالم ديگر و نگرانى از بازداشت در برابر خداوند حاكم و عادل تا هر كس پاداش خود را بيند تا اينكه خدا هر آن كس را كه بدكردار بوده است سزا دهد و پاداش بخشد به كسانى كه خوش كردارى كردند با كارهاى نيك .

--> ( 1 ) سوره يونس آيه 24 چون آبيست كه از آسمانش فروباريم و با گياه زمين در آميخت از آنچه جانداران خورند .